अजीत सगळे आवरून आई झोपलेल्या खोलीत येऊन खाली जमिनीवर पडला. रात्रीचे १२.३० झालेले होते. परमजीत अजून आला नव्हता. फोनही स्वीच ऑफ येत होता त्याचा. आईने दिवा बंद करायच्या तयारीत असलेल्या अजीतला विचारले. “परमजीतके पास कितना पैसा होगा जमा….” परमजीत म्हणाला बँक में तो बस यही कुच्ह ४-५ लाख. और मेरे आजके २५००० जुड जाएंगे परमा के भी आजके उतने ही समझ लो…वैसे आजके इस एक कायदे से हडकंप झरूर मचा दिया है बेबो…लोगो ने ८० के लिये भी ५०० निकालने शुरू कर दिये. कुछ तो केहने लगे छुट्टटे भी मत दे भाई…रख ले अपने लिए…. मगर अपना नुकसान कोई नहीं…. अब बस अपने शहर वापस जाना है!!! बेबो हडबडलीच…. क्या केह रहा है तू!!! एव्ढ्यात दाराची कडी वाजली आणि परमजीतही आला….क्या बात है बेबो,आज तो कमाल हो गया सिद्धे छक्के उडा दिये है रातोरात नोटे ही बंद करवा दिए….बस आजकी कमाई तो बहुत हुई है जो लोग अभी तक दुकान मे आकर नोट कमाने की बाते करते थें वही आज नोट उडाकर खतम करने की देख रहे थे….बेबो बहुत चंगा धंदा हुआ है आज…बस अब यहा नही रेहना…चलते है फिर अमृतसर….बहुत कमा लिए इस शहर में,क्यों अजीत,तेरे कुलछे कैसें रहे??? इतका वेळ सांगण्यासाठी थांबलेला आणि Excitement ताणून धरलेला अजीत पण बोलू लागला तसा बेबोच्या चेहर्‍यावरचा रंग उतरू लागला….तिला कळत नव्हतं की हे दोघेही वेगवेगळ्या भागांत धंदे करूनही गावी परतण्याचीच भाषा का करत आहेत??? अजीत आणि परमजीत सांगत असलेले किस्से बर्‍याच प्रमाणात मॅचिंग होते. जसा अजीतच्या अमृतसरी कुलछ्याच्या रेकडीवर येऊन मिश्रा साहेब त्यांनी त्यांच्याकडे असलेल्या 500-1000च्या नोटा खपवण्यासाठी काय काय ठरवलंय ते अजीतसोबत शेअर केलेले होते तसंच काहीसं ऑफिसर शर्मांनी रात्री येऊन सोबत आणलेल्या काही गरीब मुलांना परमजीतच्या छोले पराठे आणि लस्सी खायला घालून 1500रुपये खपवतानाही सांगितले होते.

वर्मा आंटींनी अचानक किट्टी पार्टी ठरवून मोठ्या प्रमाणावर कुलछे छोले मागवून कधी नाही ते स्वत: पैसे दिले होते,तेही 5000च्या टीप सकट…..परमजीतच्या म्हणण्यानुसार पंतप्रधानांच्या नोट्बंदीच्या निर्णयानंतर लगेचच त्याच्याकडे 75 प्लेट छोले पराठे,20प्लेट समोसे आणि 50ग्लास लस्सीची ऑर्डर आली आणि सगळे पेमेंट त्वरीतच 500 च्या नोटांच्या बंडलासह आले होते.

दोघांचे किस्से ऐकून बेबो हैराणच झाली होती. तिच्या घरात इतके पैसे जमा झालेले होते,पण चेहर्‍यावर प्रश्नचिन्ह…..अरे परमजीत,मगर तुम अब गांव जानेका क्यों केह रहें हो??? अब इन इतने पैसों क्या करोगेंं??? करना क्या है बेबो…तुम्हें हवाई जहाज़ से अमृतसर ले जाएंगे, वहां जाकर जो भी कुछ टॅक्स भरना होगा भर लेंगे… और फिर पेशावर जाकर अपनी जमीन खरीदकर बढिया सा महल बना देंगे…रहेंगे वहाके रईस बनकर….होटल खोल देंगे वहा ‘बेब्बो दे पकवान’….अक्खे पाकिस्तान ने जो आज तक देखा ना हो ऐसा पक्वान खिलाएंगे उन्हे….बोटी बोटी अपने हाथोंसे बनी रोटी से बनेगी वहाके लोगोंदी…. अजीतनेही त्याच्या या निर्णयाला सहमती दर्शवणारी मान हलवली.

बेबो कनफ्युस्ड होती ह्याला पेशावर का आठवलं  बरं अचानक….पण तिला एक आनंद होता….तिची मुले श्रीमंत नक्कीच झाली होती….त्यांची स्वप्नं श्रीमंतीत राहण्याची नक्कीच होती, मात्र टॅक्स चोरी करून नसती लफडी डोक्यावर घेण्याची काही त्यांची नियत झाली नाही हे ऐकून तरी तिला बरं वाटत होते. रात्रीचे 2 वाजले होते मात्र गेल्या अर्ध्या तासापासून तिच्या चेहर्‍यावर उमटलेले स्मित काही हलले नव्हते. तिने दिलेल्या संस्कारांचे तिला समाधान वाटत होते. तिने पाकिस्तानात जन्माला घातलेल्या या तिच्या मुलांना तिने अमृतसरमध्ये मोठे केले, कुलछे,छोले,पराठे असे काही साधे पदार्थ बनवण्यास शिकवले. शिकवले काय,परिस्थितीनेच ते सगळे त्यां मुलांच्या हातात दिले.

अमृतसरवरून ते तिघे मुंबईत आले. सोबत थोडेफार पैसे. बेबोला मोठ्या परमजीतने मुंबई सेंट्रलला उतरल्या उतरल्या विचारले- “क्या करेंगे यहा बेबो, पेट भरनेके लिए कुछ तो करना ही होगा…..” बेबो उत्तरली,तुम्हें क्या करने आता है?? परमजीत आणि छोट्या अजीतच्या तोंडून एकच शब्द बाहेर पडला…’कुलछे’ उत्तर ऐकून बेबो हसली आणि म्हणली,”कुलछे,बस यहीं करेंगे….बस नियत नहीं बदलेंगे.शहर बडा और बदनाम है यह,नियत फेर देता है..बस वो नहीं खोनी है!!”

गेल्या 30 वर्षांत त्या तिघांनी मुंबईला भरपूर कुलछे खाऊ घातले होते. लोकांना आपण बनवत असलेले छोले,कुलछे आवडतात हे समजून घेऊन बेबोने काही रोकड जमा झाल्यावर खास अमृतसरवरून तंदूर बनवून मागवली. गेल्या 30 वर्षांत 7-8 वेळा ही तंदूर बदलली, जेणेकरून ती पंजाबची धग मुंबईत बनणार्‍या कुलछ्यांमध्येही तोच स्वाद भरेल आणि तोच स्वाद भरून राहील.

नोटाबंदीने परमजीत आणि अजीतने लोकांची नियतही पाहिली,मात्र बेबोला आपल्या मुलांची अढळ रहिलेली इमानदारी दिसली होती. भारताने रोजीरोटी दिली त्याला जागून आजवर तिची मुले टॅक्स भरून आणि कित्येक भारतीयांची भूक भागवून आपले कर्तव्य पार पाडतच होते, मात्र आज 4 पैसे जास्त मिळाले तरीही ती इमानदारी  ढळली नाही ह्याचे एक समाधान तिच्या चेहर्‍यावर अगदी अमृतसरच्या स्टेट बॅंकेत टॅक्सची स्लिप भरून त्यावर शिक्का घेऊन बाहेर पडेपर्यंत होते. तिने बॅंंकेच्या समोरच बोर्ड पाहिला, मशहूर अमृतसरी कुलछेवाले…आणि ती एकट्यातच हसली.

 

Source: – https://adidha.blogspot.com/b/post-preview?token=Aq4YVVsBAAA.kpPGTEqw0KHEFAK2idX-r_fbcZjCW2rJJniM-nQj0myRJ1UV1IAqKa5l_R29277LAcOSjX3r79YiXiRRIWSXHA.2eFXOFGGv_XxenZYag70XQ&postId=5611682377034923584&type=POST

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s